Gisteren was een goede dag!

Een goede dag want ik deed wat was, ik ging stemmen en ik hielp iemand in nood!

Niets speciaals dus maar voor mij, op dit moment, een van de betere dagen die ik al gehad heb de laatste tijd.

Iedereen ziet mij happy wezen want ja, komedie spelen dat kan ik perfect als het aankomt op mijn gevoelens en op

mijn lichamelijke klachten.

Die zijn er, die klachten. Al weken sta ik op met barstende hoofdpijn. Het betert wat in de loop van de dag maar grotendeels is het aanwezig. Wat resulteert in vaak rusten en heel wat huishoudelijk werk dat blijft liggen, uitstapjes die ik laat schieten en andere dingen waar ik nee op zeg. Uiteraard loop die was niet weg (jammer genoeg) en die huishoudelijke taken kunnen hier wel verdeeld worden. Ik ben mijn man eeuwig dankbaar voor het oneindige geduld en de massa’s begrip die hij kan opbrengen!

Mijn rug is ook weer een drama queen en zoals altijd als ik er door zit werken mijn maag en darmen ook niet helemaal mee. Probleem daarbij is dat ik heel gemakkelijk gewicht verlies. Het valt direct enorm op in mijn gezicht. Dat, samen met de wallen, is echt een topcombinatie!

Ik ga dus niet meer buiten zonder een laag make-up op mijn snoet.

De laatste week heb ik dan ook toegegeven aan de roep van mijn lichaam om even gas terug te nemen. Ik heb een week op de zetel gelegen. Platte rust! Enfin, voor zover dat lukt met een gezin natuurlijk. Maar ik heb wel degelijk mijn best gedaan om echt wel de tijd te nemen die ik nodig had!

Uiteraard waren die paar dagen niet voldoende om mij weer op te krikken. Maar hoe meer ik thuis ben, hoe meer ik pieker, hoe slechter ik mij voel dus vandaag ga ik gewoon weer aan het werk!

Ik ga heel graag werken, ik doe mijn werk ook graag dus het is een hele fijne afleiding!

Maar daar zien ze enkel mijn “happy” zelf. Ze zien me lachen met de kindjes, spelen en doen wat er moet gebeuren.

Zij zien de tranen niet die ‘s avonds overvloedig stromen. Zij zien het werk niet dat blijft liggen hier thuis. En dat hoeft eigenlijk ook helemaal niet. Want ergens is dit wel mijn zwakke kant. Een kant die al jaren aanwezig is.

Ik weet eigenlijk niet goed vanwaar het komt of hoe het begonnen is, ik weet alleen dat het echt geen leuk gevoel is.

Wat ik heel graag zou willen, is dat dit onderwerp wat meer bespreekbaar is! Mensen zouden wat meer begrip mogen tonen als het even allemaal niet meer lukt. Het is niet omdat je aan de buitenkant niets ziet dat je innerlijk niet kapot kan gaan.

Vaak is een luisterend oor al genoeg om je wat beter te doen voelen maar ik krop alles veel te veel op! Schone schijn weet je wel!

Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik niet gelukkig ben hè. Want dat ben ik echt wel! Een geweldige vent en vijf kinderen die hun mama steunen, die begrip tonen als het wat minder loopt!

Dit is geen oproep tot medelijden! Medelijden is iets wat ik kan missen als kiespijn. Ik heb er niets aan dat iemand mij nu gaat behandelen als een zielig hoopje ellende.

Het is wel een oproep naar begrip niet alleen voor mij maar voor alle mama’s, alle vrouwen die met hetzelfde probleem kampen! Want begrip is iets dat iedereen verdient!

Dus ja, gisteren was een goede dag!

Kus, Sofie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s