13 en moe!

Een aantal maanden geleden klonk het hier ineens: mama, ik ben moe. Woorden gesproken door mijn 13 jarige spring-int-veld die normaal met een simpele vingerknip uit zijn bed te krijgen is. Een puber die niet overdreven graag naar school gaat maar wel geniet van alles wat op zijn pad komt, van buiten spelen en van zijn hobby.

We dachten aanvankelijk dat er wat zat te broeden maar eigenlijk zagen we na een paar dagen niets speciaal behalve dan dat hij bijna 20 uur op een dag in zijn bed lag en daarvan een dikke 15 uur sliep. Dan maar naar de dokter ermee. Een grondig onderzoek en wat bloed prikken later leerde ons dat er op dat gebied helemaal niets aan de hand was. Rusten bleek toen de boodschap. Maar een aantal dagen later hing hier nog steeds een slappe vod in de zetel dus gingen we opnieuw naar de huisarts.

Die vroeg nog een aantal bijkomende onderzoeken in het bloed aan maar ook die draaiden uit op niets. Maar wij maakten ons wel steeds meer zorgen en maakten uiteindelijk een afspraak bij de kinderarts. Daar opnieuw heel ons verhaal gedaan en de pediater kon alleen maar vertellen dat zij exact hetzelfde zou onderzocht hebben en dat er echt geen reden tot paniek was.

Ondertussen was het ons wel al opgevallen dat die tiener de laatste maanden wel enorm gegroeid was. Dus ik zocht even de resultaten op van het laatste CLB bezoek en toen de dokter hem mat bleek dat hij maar liefst 15 cm gegroeid is hat laatste jaar. Die enorme spurt verklaarde ineens zijn enorme vermoeidheid. We kregen een verwijsbrief mee voor kinesitherapie en de dokter liet hem maar halve dagen naar school gaan zodat hij voldoende rust kon nemen. Ook een afspraak bij de kindercardioloog leverde niets op. Alles bleek in orde met zijn hart maar op 1 week tijd was hij opnieuw 2 cm gegroeid.

Na de eerste beurt bij de kinesist werd al snel duidelijk dat dat niet de oplossing zou zijn voor het probleem. Zijn spieren kunnen namelijk de groei van zijn botten niet volgen waardoor elke aanraking enorm veel pijn doet.

Na de krokusvakantie besloten we dat hij toch terug volle dagen naar school kon gaan. Hij was in ieder geval niet meer zo moe en had wel een hoop in te halen voor de examens die eraan kwamen. Een juiste maar tegelijkertijd zo foute beslissing. Hij heeft zo zijn best gedaan om er iets van te maken, van die examens maar het was lastig. Zowel de leerstof als de vermoeidheid hebben serieus parten gespeeld.

Na de paasvakantie toch opnieuw volledige dagen naar school maar intussen zijn we weer bij af. Hij is moe, echt futloos en nog eens ziek ook. Na lang overleg met de huisarts deze morgen hebben we ervoor gekozen om weer voor halve dagen school te gaan. Gelukkig volgt de school hierin en gaan we goede afspraken maken wanneer hij best op school is. Daarbovenop neemt hij ’s morgens extra vitaminen en’ s avonds een oplosmiddel met extra melkproducten. Vandaag zijn we ook gestart met fortimel, een soort van extra shake, alles om hem zoveel mogelijk goede voedingsstoffen doen binnen te krijgen. Hij is nog steeds een enorm beperkte eter. En geloof mij, het is echt niet evident om een tiener, die overtuigd is van iets niet te lusten, andere dingen te doen eten dan die die hij lust.

Ook zijn hobby wordt voorlopig op een laag pitje gezet dus elk weekend gaan racen of op weekend gaan om wedstrijden te rijden, zit er voorlopig even niet in!

Ik hoop nu vooral dat hij zich toch snel wat beter voelt en dat hij zijn schooljaar tot een goed einde kan brengen. Want hij koos vorige week de richting die hij wil uitgaan en ik wil zo graag dat hij daar in slaagt!

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs, Sofie x

One Reply to “13 en moe!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s