Verzamelwoede

Wie heeft het nog nooit gedaan, iets verzameld? Je hebt vast ooit wel iets gespaard! Stickers, postzegels of die glazen tutjes voor aan een ketting te hangen.

Ook ik ben schuldig! Toen ik jong was (alsof ik nu oud ben 🤦‍♀️), was er een rage! Je weet wel, zo iets dat even snel in de mode komt maar dan even snel weer verdwijnt. Je kon zo glazen hangertjes verzamelen om aan een ketting te hangen. Ze bestonden in alle vormen en maten. Tutjes, papflesjes, handtasjes, poppetjes en nog allerlei anderen. En dan ruilen om te zorgen dat ik ze wel allemaal had!

Mijn zus die spaarde dan weer Polly Pockets! Kleine doosjes die volledig ingericht waren als speelpleintje, hotel, zwembad,… Met daar dan van die ieniemienie poppetjes bij! Je kon het zo gek niet bedenken of er bestond wel een versie van!

Nu bij de eerste vier kinderen zijn we hier eigenlijk gespaard gebleven van verzamelaanvallen! Af en toe eens een Panini stickerboek maar eens vol, was het ook gedaan! Maar toen kwam kind nummer 5 en die ontdekte een tweetal jaar geleden de Pez figuurtjes! De watte, hoor ik je denken? Wel een smal figuurtje, in welk thema dan ook, waar je snoepjes kan insteken. Als je het hoofdje dan achteruit doet, komt er 1 snoepje met de keer uit! Hij heeft er intussen 102! Echt waar! Overal waar we komen, hopen we een nieuwe tegen te komen want er zijn heel veel terugkerende collecties.

Het gaat hem trouwens echt om de figuurtjes! De snoepjes gaat hij echt zelden opeten!

Je kan ze uiteraard ook online bestellen! Pez zelf heeft een website maar die verzenden enkel maar in Amerika (misschien best voor mijn portemonnee). En je vindt ze ook op EBay bijvoorbeeld maar ook daar gaan de “zeldzamere” voor veel geld onder de hamer!

Wat verzamelen jullie kinderen? Hebben ze ook een uitgebreide collectie van iets? Drop het gerust in de reacties! Ik ben enorm benieuwd!

Als er iemand is die trouwens dubbele figuurtjes heeft, aarzel niet om mij een mailtje te sturen!! Wie weet kunnen we ruilen, net zoals vroeger!

Groetjes, Sofie

Lieve kleine kerel toch…

Lieve kleine man,

Mama schrijft deze brief omdat ik me deze dag altijd wil herinneren. Ik wil telkens kunnen terug grijpen naar het moment waarop een last van mijn schouders viel. Het moment waarop bevestigd wordt wat wij, jouw mama en papa, al altijd beseft hebben!

Jij bent anders, dat zei ik al de dag dat je geboren bent. Bij je broers en zussen kwam alles “op tijd”. Ze rolden wanneer het lukte, gingen zitten en liepen op een normaal tempo. Jij daarentegen, jij wou steeds meer vanaf dag 1. Je wou je hoofd ophouden al van in het begin. Toen dat lukte wou je eigenlijk al rollen, zo wou je liefst elke stap zo snel mogelijk nemen en er liefst eentje overslaan! Met als gevolg dat je vaak enorm overstuur was als iets niet lukte! Echt diep ongelukkig omdat je bepaalde dingen nu eenmaal nog niet kon! Eens je kon lopen ging er een wereld voor je open! Toen kon je volop op ontdekking!

En dan kwamen de eerste woordjes! Die eerste woordjes werden al heel snel zinnen en tegen de tijd dat je amper 2 was, voerde je gesprekken waar we vaak met open mond naar luisterden. Moeilijke woorden in de juiste context plaatsen was normaal voor jou! Papa en mama hebben dikwijls naar elkaar gekeken en ons afgevraagd waar je het allemaal haalde!

In de kleuterklas leek er bitter weinig aan de hand! Ze zagen wel dat knippen en lijntjes tekenen moeilijk ging maar meer was er niet.

Dan kwam het eerste leerjaar! Rekenen was je een kei in en nog steeds! Taal daarentegen is je ding niet! Lezen gaat moeizaam maar de inhoud van de tekst in je opnemen is geen probleem. Schrijven is al helemaal uit den boze. Toen we dat merkten trokken wij al vrij snel aan de alarmbel. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken want je was eigenlijk nog wel jong en je zou er wel door vallen.

Na het tweede leerjaar ben je veranderd van school. Voor het gemak maar ook omdat we het niet eens waren met hoe je opgevolgd werd. We waren amper twee maanden ver op de nieuwe school toen de juf ons vroeg of we zouden instemmen om je naar de kinesiste te laten gaan zodanig dat je fijne motoriek (je weet wel, schrijven en knippen en lijntjes trekken) verder geoefend zou worden! Eindelijk hadden we het gevoel dat er iemand was die zag dat het nodig was je te helpen.

Intussen merkten we thuis uiteraard ook andere dingen op. Je haat het om huiswerk te maken. Je kan je heel moeilijk concentreren en bent enorm snel afgeleid. Je geraakt moeilijk uit je woorden en je bent extreem gevoelig.

De kinesiste raadde aan om concentratietesten te laten uitvoeren. Mama en papa vulden verschillende vragenlijsten in, net als je juf en de kine. Je werd in de gaten gehouden in de klas en er werd je gevraagd naar je gevoelens.

Vandaag was dan de dag dat we de resultaten zouden krijgen van de testen en vragenlijsten. Alles was met elkaar vergeleken en aan de hand daarvan werd een conclusie gevormd. De belangrijkste dingen die daaruit naar voor komen, zijn, dat je enorm prestatiegericht bent (in de klas dan toch). Je wil constant alles heel goed doen en legt daarom de lat voor jezelf heel hoog, te hoog. Hierdoor heb je een enorme angst om te falen. Je bent zo bang om ook maar het kleinste foutje te maken. Je bent ook enorm zenuwachtig, je prutst aan je haar en zit geen seconde stil. Bovendien kom je gek van het lawaai in de klas.

Eenmaal thuis kan de school je gestolen worden, huiswerk maken is een drama en studeren voor een toets is nog erger. Tot op vandaag kon mama dat totaal niet plaatsen. Ik kon echt niet snappen waarom jij je huiswerk niet wil maken en waarom je niet wil studeren. Laat staan dat ik begreep hoe je punten zo goed kunnen zijn.

De mevrouw van het CLB heeft ons duidelijk gemaakt dat je niet beschikt over de mogelijkheid om je zelf structuur op te leggen, iets wat je in de klas wel krijgt doordat de juf heel kort op de bal speelt. Maar thuis heb je dat te weinig! Je moet echt geholpen worden om structuur in je huiswerk te brengen, te beginnen bij het leeghalen van je boekentas tot er alles terug instoppen op het einde.

Naast het missen van structuur is er een vermoeden van ADHD, ADD, DCD (in lichte mate omdat je grove motoriek wel goed is), hoogbegaafdheid en hypersensitiviteit. Ik zeg vermoeden want de mevrouw van het CLB is geen dokter. Zij kan geen diagnose geven. Toen die woorden vielen, leken voor mij veel puzzelstukjes ineens op zijn plaats te vallen! Woorden waar ik al vaak zelf bij stil gestaan heb maar waarbij ik vaak als reactie kreeg dat het tussen mijn oren zat en dat je er wel uit zou groeien. Tranen met tuiten heb ik gehuild vandaag. Maar het waren tranen van opluchting. Tranen omdat eindelijk, na bijna 9 jaar, iemand zei wat papa en ik al zolang vermoeden!

We kunnen verder. Afspraken maken en onderzoeken plannen! Lieve vent, als er iets is wat je niet mag vergeten: je staat er niet alleen voor! We gaan tot het uiterste om te zorgen dat de hoofdje van jou terug rust krijgt! Papa en mama zien je ongelooflijk graag!

Dikke kus,

Je mama! X

Hoera, Phebe is 14!!

De vorige mijlpaal is nog maar net achter de rug en we kunnen alweer een nieuw feestje aanstippen! Vandaag werd dochter 3 alweer 14!

Ons Phebe is een stoere madam met een ieniemienie hartje! Ze staat klaar voor iedereen, ze helpt waar ze kan waardoor ze vaak vergeet van aan zichzelf te denken! Daarnaast verdraagt ze echt geen onrecht! Ze heeft een grondige hekel aan pesten en kan absoluut niet verdragen dat er iets verkeerds gezegd wordt tegen haar of tegen iemand anders.

Voor haar verjaardag wou ze maar 1 ding doen! Ze wou naar Antwerpen om Dunkin’Donuts te bezoeken! Had ik al gezegd dat ze verslaafd is aan donuts?

Zo gezegd, zo gedaan! Samen met een vriendin, hup naar Antwerpen! Volgens de Facebookpagina zijn ze te vinden op de Meir! Na lang zoeken en rondvragen bleek er dus geen Dunkin’Donuts in Antwerpen! Gelukkig was er een goed alternatief nl. Hoeked! Een klein zaakje waar ze vierkante donuts verkopen! De lekkerste die ik ooit gegeten heb! Ons madam was in ieder geval ook enthousiast en daar doe je het toch voor!

Daarna zijn we nog gaan shoppen op de Meir! Van de ene winkel in de andere! Ze vond nog een T-shirt en wat hoesjes voor haar gsm!

Naast donuts is pizza nog zo een verslaving dus geen wonder dat dat haar keuze was als verjaardagseten!

En nu zitten we klaar om naar de voetbal te kijken! Laat ons hopen dat we winnen!

Het einde is in zicht!

Vanmorgen bracht de postbode twee brieven! Twee keer dezelfde envelop! Gericht aan ons: de ouders van Lauren en Emilie Pauwels. Meestal zijn dat dan de schoolfacturen maar deze keer was het iets helemaal anders! Iets waar ik me nog niet helemaal van realiseerde dat het nu wel heel kortbij is!

Toen ik hem opendeed, schoten mijn ogen onmiddellijk vol! Ik ben echt een emotioneel kieken op sommige momenten .

Proclamatie, 27 juni! Slik! Hoe is dit nu weer zo snel gegaan? Hoe kan het dat ze nu alweer klaar zijn voor een nieuwe mijlpaal in hun leven terwijl de vorige, 18 worden, nog maar net achter de rug is?

Ik denk dat elke mama wel een emotioneel momentje beleeft als het moment daar is. Maar voor mij ligt het net iets anders. Toen ik zwanger werd zat ik in mijn laatste jaar middelbaar. Ik ben daarmee gestopt en ben direct beginnen werken. Zelf bezit ik dus geen middelbaar diploma zoals jullie eerder hier al konden lezen. Ik ben dus net dat tikkeltje trotser om te weten dat zij wel dat papiertje in hun handen zullen hebben en dat ze verder kunnen gaan!

Beiden hebben de ambitie om verder te studeren. Lauren wil later verder gaan in de psychologische verpleegkunde en Emilie zou willen vroedkunde studeren! Hoewel die specialisatie wel af toe nog eens wijzigt! Ze hebben nog tijd! Eerst nog de laatste examens doorstaan en daarna genieten van een welverdiende vakantie!

Veel succes meisjes!!

Moederdag zonder mijn mama …

Mijn mama en ik, wij hadden nooit een sterke band. We trokken regelmatig samen de stad in toen ik een tiener was of we gingen iets eten maar er was nooit die klik die ik heb met mijn kinderen.

Mama en papa gingen uit elkaar toen ik 6 was, net na mijn Eerste Communie. Ik bleef bij papa. Ik heb het nooit gesnapt. Nooit begrepen waarom ze me niet meenam! Begrijp me niet verkeerd, ik was heel gelukkig bij papa. Alleen klopte het plaatje niet voor mij. Zelf zei ze altijd dat het beter was dat ik bij mijn vriendinnen bleef ipv te verhuizen naar Wallonië om daar dan een nieuwe taal te moeten leren. Tot op de dag van vandaag voelt het nog steeds niet juist!

Elf jaar geleden terwijl we op vakantie waren, kreeg ik plots een telefoontje van mijn stiefpapa (waar ze intussen ook van weg was). Hij vertelde heel kort dat mama gestorven was. Ze was gevonden in de zetel waarschijnlijk al een aantal dagen overleden. De eerste momenten besefte ik niet goed wat er net verteld was. Daarna kwam er een groot verdriet maar eenmaal gekalmeerd voelde ik eigenlijk niets meer. Veel veranderde er eigenlijk niet. Ik hoorde haar de laatste jaren sporadisch nog eens aan de telefoon maar daar hield het op. Ik had altijd het gevoel dat alles van mijn kant kwam en dat kwetste.

De laatste jaren heb ik het echter moeilijk, vind ik het lastig dat ik nooit antwoord gekregen heb op de vele vragen die ik had en nog steeds heb. Maar wat ik het lastigste vind, is dat ze haar kleinkinderen nooit heeft zien opgroeien. Dat ik nooit elke nieuwe stap in hun leven heb kunnen delen met MIJN mama.

Lieve mama,

Fijne Moederdag hierboven! Ik hoop dat je van hierboven trots bent op wie ik geworden ben, dat je kan zien wat je kleinkinderen allemaal uitspoken maar vooral hoop ik dat je rust hebt! Ik mis je! ❤️

Veel liefs, Sofie

18!! Dus feest!!

Ik heb lang geprobeerd om het te negeren en even lukte dat ook wel maar nu is het echt wel zo! Mijn twee, ooit zo ietsie pietsie baby’s, zijn 18! Ik heb tranen met tuiten gehuild. Mijn hoofd kan het allemaal niet vatten! Ik heb gewoon twee 18-jarige dochters! Reden genoeg voor een feestje toch?

Als je vijf kindjes hebt binnen zowat elke leeftijdscategorie, heb je ook je inspiratie al zwaar uitgebuit! We hebben wel al elk thema of alles van eten de revue zien passeren de laatste jaren.

Dit keer kozen we als thema zwart/goud! Voor het eten gingen we voor koude groentjes met verschillende soorten stokbrood en kip! We kozen voor buffetvorm dus kon iedereen naar hartelust scheppen!

Als dessert bakte ik een appeltaart een frambozen/mascarpone taart en appelflappen. Daarnaast was er ook ijs en pana cotta met rode vruchten. (Vraag me gerust naar de receptjes!)

Aangezien er niets overbleef, veronderstel ik dat het goed was!

Nog een paar sfeerbeeldjes hieronder!