Vijf redenen om Zoutelande te bezoeken!

Dan denk je waarschijnlijk, amai, 5 redenen maar? Zoutelande is niet zo groot dus ik heb niet veel overredingskracht nodig om jullie te overtuigen!

1. Zalig wandelen

Een klein dorpje met smalle straatjes om door te kuieren, winkeltjes, supermarkten,.. Alles wat je nodig hebt om je dag door te komen!

2. Cultuur

In het midden van het dorp staat een charmant kerkje. Prachtig langs de buitenkant, jammer genoeg zijn we niet binnen geweest aangezien het al vrij laat op de avond was toen we daar waren.

Er staat een authentieke molen die geen meel meer produceert maar dat maakt het niet minder mooi! Rond de molen zitten diertjes en een speelpleintje en een mini-skatepark maken het af.

Op de dijk staat ook een monument ter ere van degenen die de marathon van Zeeland gelopen hebben. Hun namen staan verwerkt in de grond.

Voor wie in to fauna is, krijgt ook wat uitleg over de vogels en vissen die je kan vinden in de omgeving!

3. Zee en strand

Het strand en de zee zijn een dik pluspunt. Het is er rustig en je kan op verschillende plaatsen iets gaan drinken of eten in een van de strandbars. Waar trouwens ook dieren toegelaten zijn.

4. Food everywhere

Je kan er niet naast kijken. Er zijn ontelbare mogelijkheden om lekker te eten in Zoutelande. Van pizzeria’s over snackbars en visrestaurantjes, voor elk wat wils!

5. Vakantiewoningen

In het volledige dorp kan je vakantiewoningen huren! Rechtstreeks via de eigenaars of via een verhuurkantoor. Overal vond je bordjes met aanbiedingen. Super dus voor wie er zijn vakantie wil doorbrengen! Ikzelf zou het niet kunnen maar ik ben dan ook niet de persoon om hele dagen aan het strand te zitten! Voor wie echter geniet van de rust en van de zee, is dit echt een schitterende plek!

Hopelijk heb ik jullie overtuigd!

Liefs, Sofie x

Voor het eerst skiën.

Toen Phebe een aantal maanden geleden thuiskwam met de mededeling dat ze dit jaar gingen skiën met school, wist ik niet goed wat ik moest denken. Aangezien het geen verplichte reis was, werd het toch even naar ons achterhoofd verbannen. Eerlijk? Hier heeft nog nooit iemand op de latten gestaan en de meeste van mijn kinderen zijn al even lomp als hun moeder dus misschien was het toch geen goed idee. Maar je kent het wel, het ene vriendinnetje gaat, het andere ook en eigenlijk wou ze het toch wel heel graag gaan doen! Dus betaalde deze mama een skireisje voor de dochter.

Uiteindelijk was het vorige week zover, Zuid-Tirol riep al een paar weken keihard haar naam en aangezien haar examens vrij vlot verliepen was ze met geen stokken te houden. Haar ski-kledij kochten we bij Decathlon voor een appel en een ei. Ik wou daar nu ook weer niet te veel geld aan hangen. Ze ging tenslotte maar voor vier dagen. Maar ook al was het spotgoedkoop, de broek en de vest zijn van meer dan degelijke kwaliteit en hebben haar goed warm gehouden.

Ik geef toe dat ik haar met een bang hartje liet vertrekken. Niet omdat ik ze niet kan loslaten maar ze moest maar eens vallen. Die vier dagen hebben nog nooit zo lang geduurd. Gelukkig hebben we zoiets als gsm’s en kon ik elke avond eens diep zuchten als ze een sms’je stuurde dat alles oké was. Mama zijn, het doet toch iets met een mens!

Uiteraard heeft ze de tijd van haar leven gehad. Wie gaat nu niet eens graag in een onesie skiën en daarna naar de après-ski. Een van haar eerste vragen toen ze terug thuiskwam was : “Mag ik volgend jaar terug?”

Naar het schijnt is het iets van, eens je de microbe te pakken hebt…

Liefs, Sofie

Wat als puberteit niet bestond?

• dan had ik nu sociale kinderen in plaats van schermverslaafden.

• dan had ik nette slaapkamers

• dan vond ik niet in elk hoekje vuile was

• dan zou ik eens serieus genomen worden

• dan zou niet elke zin een reden tot gegiechel zijn

• dan zag ik geen 10 (minstens) keer per dag rollende ogen

• dan had ik waarschijnlijk geen grijs haar

• dan was ik nu een topmoeder en geen zagend vrouwmens

• dan zouden mijn oudste pubers in het weekend eens voor de middag uit hun bed rollen.

• dan zou ik lekker eten op tafel zetten!

• dan zou mijn make-up misschien niet stiekem verdwijnen

• dan zouden mijn deuren zo niet afzien wanneer ze weeral al keertje toegeslaan worden.

• (in te vullen naar keuze!)

Had ik al gezegd dat we vier pubers hebben en de vijfde er aan zit te komen?

I rest my case!

X, Sofie

Scrum-methode

Zoals hier beloofd, vertel ik jullie graag wat meer over de scrum-methode die we thuis gebruiken om Thies wat meer structuur te bieden! Vooraleerst is dit een methode die eigenlijk binnen bedrijven gebruikt wordt om werknemers aan te zetten tot betere resultaten, hen uit te dagen! Met een beetje verbeelding en serieus wat aanpassing heb ik er een redelijk succesvolle methode van gemaakt voor thuis. Ik zeg redelijk want geloof mij, mijn kinderen zijn fantasievol en kunnen creatief omspringen met alles wat hen aangeboden wordt.

Om te beginnen heeft het mij heel veel tijd gekost. Pictogrammen zoeken, printen, knippen, lamineren en daarna magneettape aan bevestigen want de hele planning hangt hier aan de koelkast. Daarna hetzelfde voor de dagen van de week, de naamkaartjes en de tijdstippen. Ik heb ook nog met de dymo de specifieke taakjes geprint en erop gekleefd want zoals gezegd, de fantasie van mijn kinderen kent bizar weinig grenzen.

Pictogrammen vond ik hier:

img_1281
img_1280
img_1278

Wij kozen uiteraard voor pictogrammen die voor ons gezin van toepassing zijn. Af en toe print ik er eentje bij, ook al is het maar voor eenmalig gebruik (zoals optreden met het koor), het brengt gewoon veel duidelijkheid!

Qua tijdstippen ben ik nog een beetje zoekende. Ik heb voorlopig periodes gemaakt zoals na school of tijdens het weekend in de voormiddag maar onze oudste zoon (die totaal onverwacht ook heel veel baat heeft bij de methode) zou liever hebben dat ik gedetailleerder te werk ga en echt met specifieke uren ga werken.

img_1282
img_1284

Ik begrijp zijn redenering volledig maar onze frigo waar alles ophangt is maar een normaal ding dus je kan je wel voorstellen dat als alle taakjes en dan nog eens gedetailleerde uren er ophangen, er niet veel frigo overblijft.

img_1276
img_1277

Er hangen voor alle kinderen taakjes op omdat we Thies niet het gevoel willen geven dat het enkel voor hem is! Bij de oudste twee hangen er ook vaak minder taakjes of andere taken omdat ze hele andere uren hebben dan de rest en op andere uren thuis zijn of later.

Ik probeer de dag ervoor, als alle taakjes weg zijn, de volgende dag klaar te leggen. Eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik het soms zo druk heb dat ik het wel eens durf te vergeten en nu met de vakantie loopt alles wat losser! Maar maandag vliegen we er terug met goede moed in! (Oeps, zondagavond bedoel ik ;-))

Heb je ideeën of opmerkingen die het mij nog duidelijker kunnen maken, reageer gerust of stuur mij een berichtje! Ik sta open voor alles wat de structuur makkelijker maakt!

Lieve kleine kerel toch.. (Update)

Een tijdje geleden kon je hier lezen dat we met onze mini-man tegen een aantal probleempjes opboksten. We hebben in tussentijd niet stilgezeten alleen wist ik niet zo goed wat ik moest schrijven tijdens deze “wachtperiode”.

Nu heb ik even de moed gevonden om in mijn pen te kruipen en wat gedachten en gevoelens van mij af te schrijven. En ik ga niet rond de pot draaien, het waren helse weken voor ons gezin. Wie me kent en me de afgelopen weken zag, zal waarschijnlijk denken: “Ale jong, daar heb ik niets van gezien!” Ik kan dan ook perfect alles verbergen naar de buitenwereld toe. Vorige week resulteerde dat dan ook in een mentale crash en een fameuze maagontsteking. Ik wist niet eens dat mijn maag zoveel pijn kon doen. Die maag miserie is intussen van de baan alleen ben ik nu de laatste dagen enorm draaierig alsof ik constant dronken rondloop. Ik denk dat ik een van dezer dagen de dokter nog maar eens een bezoekje breng.

IMG_0921

Goed, om op de mini-man terug te komen. De eerste schoolweken waren op zijn zachtst uitgedrukt pittig. Terug in het schoolritme komen, was een enorme uitdaging. Na een paar dagen lag hij dan ook compleet uitgeteld op de zetel. Gelukkig kregen we direct hulp van school en CLB en was het begrip heel groot. Hij is een aantal keer met de directeur gaan praten en dat lijkt wel een schot in de roos. Het feit dat hij weet dat hij naast ons ook steeds bij hem terecht kan, doet hem duidelijk goed!

Wat niet wil zeggen dat alles nu op wieltjes loopt hier. Herinner je je nog het huiswerkdrama van verleden schooljaar? Wel, guess what? It is back, Stronger than ever! Juist ja! Van “agenda vergeten” tot “geen zin” of “huiswerkmap niet mee”, er is geen enkel excuus dat we nog niet gehoord hebben. Dat huiswerk niet willen maken, is niet omdat hij het niet kan ofzo maar het is gewoon te veel op het einde van de dag! Een hele dag geconcentreerd volgen in de klas, eist hier ’s avonds echt zijn tol. Zijn hoofdje kan dat nu eenmaal niet aan!

Structuur is dan ook essentieel geworden bij ons. We willen het hem gemakkelijk mogelijk maken dus hebben we zowat alle manieren gebruikt die we konden bedenken om hem die structuur ook aan te bieden. De meesten hebben echter gefaald.Over waarom ze faalden heb ik echter geen idee. Een aantal weken geleden zag ik bij een collega-blogger de “scrum-methode” passeren. Iets wat eigenlijk niet gebruikt wordt thuis maar in bedrijven om werknemers te stimuleren. Met veel opzoekwerk heb ik wel een en ander voor mekaar gekregen. Ik schrijf hier wel nog een aparte blog over. In essentie komt het er op naar dat er dagelijks taken aan de koelkast hangen. Wanneer die taak gedaan is, mag die verwijderd worden. Deze methode lijkt tot nu toe het beste te werken hoewel er af en toe een kaartje bij een broer of zus belandt of het kaartje wordt weg gehaald wanneer dat nog niet mag.

Naast deze kleine aanpassingen thuis is mini-man intussen onder de NMR geweest, om uit te sluiten dat er toch niets aan de hand is met zijn hersenen. Ook dit was een hele beproeving om te doen. Vijftien minuten stilliggen voor een kind is al een hele opgave, laat staan voor die van ons! Het stil liggen op zich, vond hij nog meevallen maar zijn hoofd dat moest vastliggen in een “kooitje” heeft een enorme indruk nagelaten. De resultaten waren gelukkig goed maar dat wil wel zeggen dat we onze zoektocht naar oplossingen moeten verder zetten! Als we die ooit gaan vinden…

 

Dikke kus, Sofie X

Opvoeden tussen de soep en de patatten!

De laatste tijd sta ik meer en meer stil bij de opvoeding die mijn kinderen krijgen. Iedereen wil toch weten of hij/zij goed bezig is en op welk vlak verbetering mogelijk is.

De eerste jaren was ik trouwens alleen maar bezig met overleven, me erdoor sleuren, zo goed mogelijk voor de kinderen uiteraard. Want geef toe, op je 18de ben je zelf nog een kind, wel eentje die op slag volwassen geworden is, eentje die direct met beide voeten in de echte wereld staat!

Ik denk trouwens dat het zo een beetje standaard is dat je een deel van de opvoeding die je thuis gekregen hebt, combineert met wat je zelf anders wil zien. Maar wat houdt dat dan precies in? Wat wil je nu precies wel doorgeven aan je kinderen en wat niet?

Ik was er naast overleven al heel snel van overtuigd dat beleefdheid en respect hele grote waarden zijn. En daar hou ik mij nog steeds aan. Mijn haren gaan rechtstaan bij kinderen die niet meer weten wat “dankjewel” nu weer precies betekent.

Dat gezegd zijnd, heb ik mij nooit afgevraagd hoe ik een bepaalde situatie zou aanpakken als die zich voordeed. Ik zie wel wat er gebeurt en sta dus nog regelmatig met mijn mond vol tanden als ik hier een of ander antwoord krijg. Want hoewel die beleefdheid en dat respect er hier ingehamerd zit, loopt het hier ook vaak anders dan ik zou willen! Om maar te zeggen dat die “perfecte opvoeding” (als die al bestaat) hier dus soms ook ver te zoeken is. Ja, ik roep soms tegen mijn bengels. Tuurlijk word ik wel eens boos. Vaak heb ik daar later spijt van!

Maakt mij dit nu een slechte of een mindere mama? Helemaal niet, verre van zelfs! Leren moeten we, uit het positieve én uit het negatieve!

Wat we hier heel belangrijk vinden, is dat de kinderen met alles naar huis kunnen komen en dat elk onderwerp bespreekbaar is. Zo hebben de oudsten bv ook geen uur om thuis te komen als ze uitgaan. Gewoon omdat we weten dat ze zich gedragen en dat ze uit zichzelf op een deftig uur naar huis komen. Waarom zouden we het onszelf dan moeilijk maken? Nu ze naar de hogeschool gaan (ze zitten niet op kot), zijn ze ook een pak minder thuis. Ik verlang enkel van hen dat ik weet wanneer ze thuis eten (en slapen) zodanig dat ik hier niet met mijn eten sta of zoals vorige week, geen eten voorzien heb. (Er zat gelukkig nog wat in de diepvries ;-).)

We proberen ook op zoveel mogelijk ja te zeggen, het moet uiteraard haalbaar blijven hè. En als iets niet lukt, zullen ze daar een deftige uitleg voor krijgen! Wil dat nu zeggen dat mijn kinderen rotverwende nesten zijn? Vergeet dat dus maar!

Ik heb van thuis uit meegekregen dat het noodzakelijke thuis aanwezige is maar willen ze net dat extraatje? Dan zullen ze ervoor moeten werken! De oudste twee hebben zo al jaren weekendwerk en een vakantiejob. Nummertje drie kan niet wachten om te mogen gaan werken. Iets met dan zelf het Kruidvat te kunnen leeg kopen! En de jongens, wel die kunnen klusjes doen! Een beetje zelfstandigheid en kennis van hoe het er in de echte wereld aan toe gaat, kan geen kwaad toch?!

Misschien nog 1 ding! En ik denk dat dat hier onze sterkste troef is! Zorg dat je met je partner op 1 lijn zit! Nee is nee! Dus papa zegt dan ook echt wel nee!

Denk jij nog tips te hebben voor mij, vertel ze mij! Want ook al heb ik twee volwassen dochters, ik leer nog dagelijks bij!

Dikke kus, Sofie!

(Met dank aan de liefste zus van de wereld ♥️)

Thies is 9!

Lap! We hebben opnieuw reden om te feesten! Mini, die niet meer zo mini is, wordt 9! Geen idee wanneer dat gebeurd is! Je knippert een paar keer met je ogen en ineens staat er een bijna-tiener voor je neus! Ik mag er niet aan denken dat ik volgend jaar 5 kinderen in huis heb met 2 cijfertjes in hun leeftijd!

Feest dus! De vraag was vooral: “Wat gaan we nu weer doen?”, want geef toe, na x-aantal feestjes is de inspiratie ver te zoeken! We zijn even gaan denken wat hij graag eet en dan kwamen we bij twee mogelijkheden uit! Of we hielden een pastafeestje of een hamburgerfeestje! Maar aangezien niet iedereen hier pasta lust was de keuze snel gemaakt! Een hamburger slash hotdog party!

Wat hebben we daar nu allemaal voor nodig gehad?

Voor de hotdogs:

  • Piccolo’s
  • Zwan worstjes
  • Zuurkool
  • Mosterd
    Ketchup
    Augurken
  • Voor de hamburgers:
    • Pistolets
      Verse hamburgers (van Renmans, speciaal rond gemaakt!) gebakken tussen de grill
      Sneetjes spek (gegrild)
      Plakjes smeltkaas
      Verschillende sauzen
      Ijsbergsla fijn gesneden
      Tomaat in plakjes
      Ajuin in ringetjes gesneden (gebakken)
  • Voor het dessert kozen we voor een ijsbuffet! Verschillende soorten ijs die naar keuze afgewerkt konden worden! Advocaat, chocoladesaus, verse slagroom, noem maar op!
  • Voor ons was dit het laatste verjaardagsfeestje van het jaar! Gelukkig staan er nog andere leuke dingen op de planning!
  • Benieuwd waar jullie inspiratie blijven halen voor feestjes!
  • Kus, Sofie!
  • Verzamelwoede

    Wie heeft het nog nooit gedaan, iets verzameld? Je hebt vast ooit wel iets gespaard! Stickers, postzegels of die glazen tutjes voor aan een ketting te hangen.

    Ook ik ben schuldig! Toen ik jong was (alsof ik nu oud ben 🤦‍♀️), was er een rage! Je weet wel, zo iets dat even snel in de mode komt maar dan even snel weer verdwijnt. Je kon zo glazen hangertjes verzamelen om aan een ketting te hangen. Ze bestonden in alle vormen en maten. Tutjes, papflesjes, handtasjes, poppetjes en nog allerlei anderen. En dan ruilen om te zorgen dat ik ze wel allemaal had!

    Mijn zus die spaarde dan weer Polly Pockets! Kleine doosjes die volledig ingericht waren als speelpleintje, hotel, zwembad,… Met daar dan van die ieniemienie poppetjes bij! Je kon het zo gek niet bedenken of er bestond wel een versie van!

    Nu bij de eerste vier kinderen zijn we hier eigenlijk gespaard gebleven van verzamelaanvallen! Af en toe eens een Panini stickerboek maar eens vol, was het ook gedaan! Maar toen kwam kind nummer 5 en die ontdekte een tweetal jaar geleden de Pez figuurtjes! De watte, hoor ik je denken? Wel een smal figuurtje, in welk thema dan ook, waar je snoepjes kan insteken. Als je het hoofdje dan achteruit doet, komt er 1 snoepje met de keer uit! Hij heeft er intussen 102! Echt waar! Overal waar we komen, hopen we een nieuwe tegen te komen want er zijn heel veel terugkerende collecties.

    Het gaat hem trouwens echt om de figuurtjes! De snoepjes gaat hij echt zelden opeten!

    Je kan ze uiteraard ook online bestellen! Pez zelf heeft een website maar die verzenden enkel maar in Amerika (misschien best voor mijn portemonnee). En je vindt ze ook op EBay bijvoorbeeld maar ook daar gaan de “zeldzamere” voor veel geld onder de hamer!

    Wat verzamelen jullie kinderen? Hebben ze ook een uitgebreide collectie van iets? Drop het gerust in de reacties! Ik ben enorm benieuwd!

    Als er iemand is die trouwens dubbele figuurtjes heeft, aarzel niet om mij een mailtje te sturen!! Wie weet kunnen we ruilen, net zoals vroeger!

    Groetjes, Sofie

    Lieve kleine kerel toch…

    Lieve kleine man,

    Mama schrijft deze brief omdat ik me deze dag altijd wil herinneren. Ik wil telkens kunnen terug grijpen naar het moment waarop een last van mijn schouders viel. Het moment waarop bevestigd wordt wat wij, jouw mama en papa, al altijd beseft hebben!

    Jij bent anders, dat zei ik al de dag dat je geboren bent. Bij je broers en zussen kwam alles “op tijd”. Ze rolden wanneer het lukte, gingen zitten en liepen op een normaal tempo. Jij daarentegen, jij wou steeds meer vanaf dag 1. Je wou je hoofd ophouden al van in het begin. Toen dat lukte wou je eigenlijk al rollen, zo wou je liefst elke stap zo snel mogelijk nemen en er liefst eentje overslaan! Met als gevolg dat je vaak enorm overstuur was als iets niet lukte! Echt diep ongelukkig omdat je bepaalde dingen nu eenmaal nog niet kon! Eens je kon lopen ging er een wereld voor je open! Toen kon je volop op ontdekking!

    En dan kwamen de eerste woordjes! Die eerste woordjes werden al heel snel zinnen en tegen de tijd dat je amper 2 was, voerde je gesprekken waar we vaak met open mond naar luisterden. Moeilijke woorden in de juiste context plaatsen was normaal voor jou! Papa en mama hebben dikwijls naar elkaar gekeken en ons afgevraagd waar je het allemaal haalde!

    In de kleuterklas leek er bitter weinig aan de hand! Ze zagen wel dat knippen en lijntjes tekenen moeilijk ging maar meer was er niet.

    Dan kwam het eerste leerjaar! Rekenen was je een kei in en nog steeds! Taal daarentegen is je ding niet! Lezen gaat moeizaam maar de inhoud van de tekst in je opnemen is geen probleem. Schrijven is al helemaal uit den boze. Toen we dat merkten trokken wij al vrij snel aan de alarmbel. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken want je was eigenlijk nog wel jong en je zou er wel door vallen.

    Na het tweede leerjaar ben je veranderd van school. Voor het gemak maar ook omdat we het niet eens waren met hoe je opgevolgd werd. We waren amper twee maanden ver op de nieuwe school toen de juf ons vroeg of we zouden instemmen om je naar de kinesiste te laten gaan zodanig dat je fijne motoriek (je weet wel, schrijven en knippen en lijntjes trekken) verder geoefend zou worden! Eindelijk hadden we het gevoel dat er iemand was die zag dat het nodig was je te helpen.

    Intussen merkten we thuis uiteraard ook andere dingen op. Je haat het om huiswerk te maken. Je kan je heel moeilijk concentreren en bent enorm snel afgeleid. Je geraakt moeilijk uit je woorden en je bent extreem gevoelig.

    De kinesiste raadde aan om concentratietesten te laten uitvoeren. Mama en papa vulden verschillende vragenlijsten in, net als je juf en de kine. Je werd in de gaten gehouden in de klas en er werd je gevraagd naar je gevoelens.

    Vandaag was dan de dag dat we de resultaten zouden krijgen van de testen en vragenlijsten. Alles was met elkaar vergeleken en aan de hand daarvan werd een conclusie gevormd. De belangrijkste dingen die daaruit naar voor komen, zijn, dat je enorm prestatiegericht bent (in de klas dan toch). Je wil constant alles heel goed doen en legt daarom de lat voor jezelf heel hoog, te hoog. Hierdoor heb je een enorme angst om te falen. Je bent zo bang om ook maar het kleinste foutje te maken. Je bent ook enorm zenuwachtig, je prutst aan je haar en zit geen seconde stil. Bovendien kom je gek van het lawaai in de klas.

    Eenmaal thuis kan de school je gestolen worden, huiswerk maken is een drama en studeren voor een toets is nog erger. Tot op vandaag kon mama dat totaal niet plaatsen. Ik kon echt niet snappen waarom jij je huiswerk niet wil maken en waarom je niet wil studeren. Laat staan dat ik begreep hoe je punten zo goed kunnen zijn.

    De mevrouw van het CLB heeft ons duidelijk gemaakt dat je niet beschikt over de mogelijkheid om je zelf structuur op te leggen, iets wat je in de klas wel krijgt doordat de juf heel kort op de bal speelt. Maar thuis heb je dat te weinig! Je moet echt geholpen worden om structuur in je huiswerk te brengen, te beginnen bij het leeghalen van je boekentas tot er alles terug instoppen op het einde.

    Naast het missen van structuur is er een vermoeden van ADHD, ADD, DCD (in lichte mate omdat je grove motoriek wel goed is), hoogbegaafdheid en hypersensitiviteit. Ik zeg vermoeden want de mevrouw van het CLB is geen dokter. Zij kan geen diagnose geven. Toen die woorden vielen, leken voor mij veel puzzelstukjes ineens op zijn plaats te vallen! Woorden waar ik al vaak zelf bij stil gestaan heb maar waarbij ik vaak als reactie kreeg dat het tussen mijn oren zat en dat je er wel uit zou groeien. Tranen met tuiten heb ik gehuild vandaag. Maar het waren tranen van opluchting. Tranen omdat eindelijk, na bijna 9 jaar, iemand zei wat papa en ik al zolang vermoeden!

    We kunnen verder. Afspraken maken en onderzoeken plannen! Lieve vent, als er iets is wat je niet mag vergeten: je staat er niet alleen voor! We gaan tot het uiterste om te zorgen dat de hoofdje van jou terug rust krijgt! Papa en mama zien je ongelooflijk graag!

    Dikke kus,

    Je mama! X

    Hoera, Phebe is 14!!

    De vorige mijlpaal is nog maar net achter de rug en we kunnen alweer een nieuw feestje aanstippen! Vandaag werd dochter 3 alweer 14!

    Ons Phebe is een stoere madam met een ieniemienie hartje! Ze staat klaar voor iedereen, ze helpt waar ze kan waardoor ze vaak vergeet van aan zichzelf te denken! Daarnaast verdraagt ze echt geen onrecht! Ze heeft een grondige hekel aan pesten en kan absoluut niet verdragen dat er iets verkeerds gezegd wordt tegen haar of tegen iemand anders.

    Voor haar verjaardag wou ze maar 1 ding doen! Ze wou naar Antwerpen om Dunkin’Donuts te bezoeken! Had ik al gezegd dat ze verslaafd is aan donuts?

    Zo gezegd, zo gedaan! Samen met een vriendin, hup naar Antwerpen! Volgens de Facebookpagina zijn ze te vinden op de Meir! Na lang zoeken en rondvragen bleek er dus geen Dunkin’Donuts in Antwerpen! Gelukkig was er een goed alternatief nl. Hoeked! Een klein zaakje waar ze vierkante donuts verkopen! De lekkerste die ik ooit gegeten heb! Ons madam was in ieder geval ook enthousiast en daar doe je het toch voor!

    Daarna zijn we nog gaan shoppen op de Meir! Van de ene winkel in de andere! Ze vond nog een T-shirt en wat hoesjes voor haar gsm!

    Naast donuts is pizza nog zo een verslaving dus geen wonder dat dat haar keuze was als verjaardagseten!

    En nu zitten we klaar om naar de voetbal te kijken! Laat ons hopen dat we winnen!