Lieve kleine kerel toch…

Lieve kleine man,

Mama schrijft deze brief omdat ik me deze dag altijd wil herinneren. Ik wil telkens kunnen terug grijpen naar het moment waarop een last van mijn schouders viel. Het moment waarop bevestigd wordt wat wij, jouw mama en papa, al altijd beseft hebben!

Jij bent anders, dat zei ik al de dag dat je geboren bent. Bij je broers en zussen kwam alles “op tijd”. Ze rolden wanneer het lukte, gingen zitten en liepen op een normaal tempo. Jij daarentegen, jij wou steeds meer vanaf dag 1. Je wou je hoofd ophouden al van in het begin. Toen dat lukte wou je eigenlijk al rollen, zo wou je liefst elke stap zo snel mogelijk nemen en er liefst eentje overslaan! Met als gevolg dat je vaak enorm overstuur was als iets niet lukte! Echt diep ongelukkig omdat je bepaalde dingen nu eenmaal nog niet kon! Eens je kon lopen ging er een wereld voor je open! Toen kon je volop op ontdekking!

En dan kwamen de eerste woordjes! Die eerste woordjes werden al heel snel zinnen en tegen de tijd dat je amper 2 was, voerde je gesprekken waar we vaak met open mond naar luisterden. Moeilijke woorden in de juiste context plaatsen was normaal voor jou! Papa en mama hebben dikwijls naar elkaar gekeken en ons afgevraagd waar je het allemaal haalde!

In de kleuterklas leek er bitter weinig aan de hand! Ze zagen wel dat knippen en lijntjes tekenen moeilijk ging maar meer was er niet.

Dan kwam het eerste leerjaar! Rekenen was je een kei in en nog steeds! Taal daarentegen is je ding niet! Lezen gaat moeizaam maar de inhoud van de tekst in je opnemen is geen probleem. Schrijven is al helemaal uit den boze. Toen we dat merkten trokken wij al vrij snel aan de alarmbel. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken want je was eigenlijk nog wel jong en je zou er wel door vallen.

Na het tweede leerjaar ben je veranderd van school. Voor het gemak maar ook omdat we het niet eens waren met hoe je opgevolgd werd. We waren amper twee maanden ver op de nieuwe school toen de juf ons vroeg of we zouden instemmen om je naar de kinesiste te laten gaan zodanig dat je fijne motoriek (je weet wel, schrijven en knippen en lijntjes trekken) verder geoefend zou worden! Eindelijk hadden we het gevoel dat er iemand was die zag dat het nodig was je te helpen.

Intussen merkten we thuis uiteraard ook andere dingen op. Je haat het om huiswerk te maken. Je kan je heel moeilijk concentreren en bent enorm snel afgeleid. Je geraakt moeilijk uit je woorden en je bent extreem gevoelig.

De kinesiste raadde aan om concentratietesten te laten uitvoeren. Mama en papa vulden verschillende vragenlijsten in, net als je juf en de kine. Je werd in de gaten gehouden in de klas en er werd je gevraagd naar je gevoelens.

Vandaag was dan de dag dat we de resultaten zouden krijgen van de testen en vragenlijsten. Alles was met elkaar vergeleken en aan de hand daarvan werd een conclusie gevormd. De belangrijkste dingen die daaruit naar voor komen, zijn, dat je enorm prestatiegericht bent (in de klas dan toch). Je wil constant alles heel goed doen en legt daarom de lat voor jezelf heel hoog, te hoog. Hierdoor heb je een enorme angst om te falen. Je bent zo bang om ook maar het kleinste foutje te maken. Je bent ook enorm zenuwachtig, je prutst aan je haar en zit geen seconde stil. Bovendien kom je gek van het lawaai in de klas.

Eenmaal thuis kan de school je gestolen worden, huiswerk maken is een drama en studeren voor een toets is nog erger. Tot op vandaag kon mama dat totaal niet plaatsen. Ik kon echt niet snappen waarom jij je huiswerk niet wil maken en waarom je niet wil studeren. Laat staan dat ik begreep hoe je punten zo goed kunnen zijn.

De mevrouw van het CLB heeft ons duidelijk gemaakt dat je niet beschikt over de mogelijkheid om je zelf structuur op te leggen, iets wat je in de klas wel krijgt doordat de juf heel kort op de bal speelt. Maar thuis heb je dat te weinig! Je moet echt geholpen worden om structuur in je huiswerk te brengen, te beginnen bij het leeghalen van je boekentas tot er alles terug instoppen op het einde.

Naast het missen van structuur is er een vermoeden van ADHD, ADD, DCD (in lichte mate omdat je grove motoriek wel goed is), hoogbegaafdheid en hypersensitiviteit. Ik zeg vermoeden want de mevrouw van het CLB is geen dokter. Zij kan geen diagnose geven. Toen die woorden vielen, leken voor mij veel puzzelstukjes ineens op zijn plaats te vallen! Woorden waar ik al vaak zelf bij stil gestaan heb maar waarbij ik vaak als reactie kreeg dat het tussen mijn oren zat en dat je er wel uit zou groeien. Tranen met tuiten heb ik gehuild vandaag. Maar het waren tranen van opluchting. Tranen omdat eindelijk, na bijna 9 jaar, iemand zei wat papa en ik al zolang vermoeden!

We kunnen verder. Afspraken maken en onderzoeken plannen! Lieve vent, als er iets is wat je niet mag vergeten: je staat er niet alleen voor! We gaan tot het uiterste om te zorgen dat de hoofdje van jou terug rust krijgt! Papa en mama zien je ongelooflijk graag!

Dikke kus,

Je mama! X