Opvoeden tussen de soep en de patatten!

De laatste tijd sta ik meer en meer stil bij de opvoeding die mijn kinderen krijgen. Iedereen wil toch weten of hij/zij goed bezig is en op welk vlak verbetering mogelijk is.

De eerste jaren was ik trouwens alleen maar bezig met overleven, me erdoor sleuren, zo goed mogelijk voor de kinderen uiteraard. Want geef toe, op je 18de ben je zelf nog een kind, wel eentje die op slag volwassen geworden is, eentje die direct met beide voeten in de echte wereld staat!

Ik denk trouwens dat het zo een beetje standaard is dat je een deel van de opvoeding die je thuis gekregen hebt, combineert met wat je zelf anders wil zien. Maar wat houdt dat dan precies in? Wat wil je nu precies wel doorgeven aan je kinderen en wat niet?

Ik was er naast overleven al heel snel van overtuigd dat beleefdheid en respect hele grote waarden zijn. En daar hou ik mij nog steeds aan. Mijn haren gaan rechtstaan bij kinderen die niet meer weten wat “dankjewel” nu weer precies betekent.

Dat gezegd zijnd, heb ik mij nooit afgevraagd hoe ik een bepaalde situatie zou aanpakken als die zich voordeed. Ik zie wel wat er gebeurt en sta dus nog regelmatig met mijn mond vol tanden als ik hier een of ander antwoord krijg. Want hoewel die beleefdheid en dat respect er hier ingehamerd zit, loopt het hier ook vaak anders dan ik zou willen! Om maar te zeggen dat die “perfecte opvoeding” (als die al bestaat) hier dus soms ook ver te zoeken is. Ja, ik roep soms tegen mijn bengels. Tuurlijk word ik wel eens boos. Vaak heb ik daar later spijt van!

Maakt mij dit nu een slechte of een mindere mama? Helemaal niet, verre van zelfs! Leren moeten we, uit het positieve én uit het negatieve!

Wat we hier heel belangrijk vinden, is dat de kinderen met alles naar huis kunnen komen en dat elk onderwerp bespreekbaar is. Zo hebben de oudsten bv ook geen uur om thuis te komen als ze uitgaan. Gewoon omdat we weten dat ze zich gedragen en dat ze uit zichzelf op een deftig uur naar huis komen. Waarom zouden we het onszelf dan moeilijk maken? Nu ze naar de hogeschool gaan (ze zitten niet op kot), zijn ze ook een pak minder thuis. Ik verlang enkel van hen dat ik weet wanneer ze thuis eten (en slapen) zodanig dat ik hier niet met mijn eten sta of zoals vorige week, geen eten voorzien heb. (Er zat gelukkig nog wat in de diepvries ;-).)

We proberen ook op zoveel mogelijk ja te zeggen, het moet uiteraard haalbaar blijven hè. En als iets niet lukt, zullen ze daar een deftige uitleg voor krijgen! Wil dat nu zeggen dat mijn kinderen rotverwende nesten zijn? Vergeet dat dus maar!

Ik heb van thuis uit meegekregen dat het noodzakelijke thuis aanwezige is maar willen ze net dat extraatje? Dan zullen ze ervoor moeten werken! De oudste twee hebben zo al jaren weekendwerk en een vakantiejob. Nummertje drie kan niet wachten om te mogen gaan werken. Iets met dan zelf het Kruidvat te kunnen leeg kopen! En de jongens, wel die kunnen klusjes doen! Een beetje zelfstandigheid en kennis van hoe het er in de echte wereld aan toe gaat, kan geen kwaad toch?!

Misschien nog 1 ding! En ik denk dat dat hier onze sterkste troef is! Zorg dat je met je partner op 1 lijn zit! Nee is nee! Dus papa zegt dan ook echt wel nee!

Denk jij nog tips te hebben voor mij, vertel ze mij! Want ook al heb ik twee volwassen dochters, ik leer nog dagelijks bij!

Dikke kus, Sofie!

(Met dank aan de liefste zus van de wereld ♥️)