13 en moe!

Een aantal maanden geleden klonk het hier ineens: mama, ik ben moe. Woorden gesproken door mijn 13 jarige spring-int-veld die normaal met een simpele vingerknip uit zijn bed te krijgen is. Een puber die niet overdreven graag naar school gaat maar wel geniet van alles wat op zijn pad komt, van buiten spelen en van zijn hobby.

We dachten aanvankelijk dat er wat zat te broeden maar eigenlijk zagen we na een paar dagen niets speciaal behalve dan dat hij bijna 20 uur op een dag in zijn bed lag en daarvan een dikke 15 uur sliep. Dan maar naar de dokter ermee. Een grondig onderzoek en wat bloed prikken later leerde ons dat er op dat gebied helemaal niets aan de hand was. Rusten bleek toen de boodschap. Maar een aantal dagen later hing hier nog steeds een slappe vod in de zetel dus gingen we opnieuw naar de huisarts.

Die vroeg nog een aantal bijkomende onderzoeken in het bloed aan maar ook die draaiden uit op niets. Maar wij maakten ons wel steeds meer zorgen en maakten uiteindelijk een afspraak bij de kinderarts. Daar opnieuw heel ons verhaal gedaan en de pediater kon alleen maar vertellen dat zij exact hetzelfde zou onderzocht hebben en dat er echt geen reden tot paniek was.

Ondertussen was het ons wel al opgevallen dat die tiener de laatste maanden wel enorm gegroeid was. Dus ik zocht even de resultaten op van het laatste CLB bezoek en toen de dokter hem mat bleek dat hij maar liefst 15 cm gegroeid is hat laatste jaar. Die enorme spurt verklaarde ineens zijn enorme vermoeidheid. We kregen een verwijsbrief mee voor kinesitherapie en de dokter liet hem maar halve dagen naar school gaan zodat hij voldoende rust kon nemen. Ook een afspraak bij de kindercardioloog leverde niets op. Alles bleek in orde met zijn hart maar op 1 week tijd was hij opnieuw 2 cm gegroeid.

Na de eerste beurt bij de kinesist werd al snel duidelijk dat dat niet de oplossing zou zijn voor het probleem. Zijn spieren kunnen namelijk de groei van zijn botten niet volgen waardoor elke aanraking enorm veel pijn doet.

Na de krokusvakantie besloten we dat hij toch terug volle dagen naar school kon gaan. Hij was in ieder geval niet meer zo moe en had wel een hoop in te halen voor de examens die eraan kwamen. Een juiste maar tegelijkertijd zo foute beslissing. Hij heeft zo zijn best gedaan om er iets van te maken, van die examens maar het was lastig. Zowel de leerstof als de vermoeidheid hebben serieus parten gespeeld.

Na de paasvakantie toch opnieuw volledige dagen naar school maar intussen zijn we weer bij af. Hij is moe, echt futloos en nog eens ziek ook. Na lang overleg met de huisarts deze morgen hebben we ervoor gekozen om weer voor halve dagen school te gaan. Gelukkig volgt de school hierin en gaan we goede afspraken maken wanneer hij best op school is. Daarbovenop neemt hij ’s morgens extra vitaminen en’ s avonds een oplosmiddel met extra melkproducten. Vandaag zijn we ook gestart met fortimel, een soort van extra shake, alles om hem zoveel mogelijk goede voedingsstoffen doen binnen te krijgen. Hij is nog steeds een enorm beperkte eter. En geloof mij, het is echt niet evident om een tiener, die overtuigd is van iets niet te lusten, andere dingen te doen eten dan die die hij lust.

Ook zijn hobby wordt voorlopig op een laag pitje gezet dus elk weekend gaan racen of op weekend gaan om wedstrijden te rijden, zit er voorlopig even niet in!

Ik hoop nu vooral dat hij zich toch snel wat beter voelt en dat hij zijn schooljaar tot een goed einde kan brengen. Want hij koos vorige week de richting die hij wil uitgaan en ik wil zo graag dat hij daar in slaagt!

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs, Sofie x

Opvoeden tussen de soep en de patatten!

De laatste tijd sta ik meer en meer stil bij de opvoeding die mijn kinderen krijgen. Iedereen wil toch weten of hij/zij goed bezig is en op welk vlak verbetering mogelijk is.

De eerste jaren was ik trouwens alleen maar bezig met overleven, me erdoor sleuren, zo goed mogelijk voor de kinderen uiteraard. Want geef toe, op je 18de ben je zelf nog een kind, wel eentje die op slag volwassen geworden is, eentje die direct met beide voeten in de echte wereld staat!

Ik denk trouwens dat het zo een beetje standaard is dat je een deel van de opvoeding die je thuis gekregen hebt, combineert met wat je zelf anders wil zien. Maar wat houdt dat dan precies in? Wat wil je nu precies wel doorgeven aan je kinderen en wat niet?

Ik was er naast overleven al heel snel van overtuigd dat beleefdheid en respect hele grote waarden zijn. En daar hou ik mij nog steeds aan. Mijn haren gaan rechtstaan bij kinderen die niet meer weten wat “dankjewel” nu weer precies betekent.

Dat gezegd zijnd, heb ik mij nooit afgevraagd hoe ik een bepaalde situatie zou aanpakken als die zich voordeed. Ik zie wel wat er gebeurt en sta dus nog regelmatig met mijn mond vol tanden als ik hier een of ander antwoord krijg. Want hoewel die beleefdheid en dat respect er hier ingehamerd zit, loopt het hier ook vaak anders dan ik zou willen! Om maar te zeggen dat die “perfecte opvoeding” (als die al bestaat) hier dus soms ook ver te zoeken is. Ja, ik roep soms tegen mijn bengels. Tuurlijk word ik wel eens boos. Vaak heb ik daar later spijt van!

Maakt mij dit nu een slechte of een mindere mama? Helemaal niet, verre van zelfs! Leren moeten we, uit het positieve én uit het negatieve!

Wat we hier heel belangrijk vinden, is dat de kinderen met alles naar huis kunnen komen en dat elk onderwerp bespreekbaar is. Zo hebben de oudsten bv ook geen uur om thuis te komen als ze uitgaan. Gewoon omdat we weten dat ze zich gedragen en dat ze uit zichzelf op een deftig uur naar huis komen. Waarom zouden we het onszelf dan moeilijk maken? Nu ze naar de hogeschool gaan (ze zitten niet op kot), zijn ze ook een pak minder thuis. Ik verlang enkel van hen dat ik weet wanneer ze thuis eten (en slapen) zodanig dat ik hier niet met mijn eten sta of zoals vorige week, geen eten voorzien heb. (Er zat gelukkig nog wat in de diepvries ;-).)

We proberen ook op zoveel mogelijk ja te zeggen, het moet uiteraard haalbaar blijven hè. En als iets niet lukt, zullen ze daar een deftige uitleg voor krijgen! Wil dat nu zeggen dat mijn kinderen rotverwende nesten zijn? Vergeet dat dus maar!

Ik heb van thuis uit meegekregen dat het noodzakelijke thuis aanwezige is maar willen ze net dat extraatje? Dan zullen ze ervoor moeten werken! De oudste twee hebben zo al jaren weekendwerk en een vakantiejob. Nummertje drie kan niet wachten om te mogen gaan werken. Iets met dan zelf het Kruidvat te kunnen leeg kopen! En de jongens, wel die kunnen klusjes doen! Een beetje zelfstandigheid en kennis van hoe het er in de echte wereld aan toe gaat, kan geen kwaad toch?!

Misschien nog 1 ding! En ik denk dat dat hier onze sterkste troef is! Zorg dat je met je partner op 1 lijn zit! Nee is nee! Dus papa zegt dan ook echt wel nee!

Denk jij nog tips te hebben voor mij, vertel ze mij! Want ook al heb ik twee volwassen dochters, ik leer nog dagelijks bij!

Dikke kus, Sofie!

(Met dank aan de liefste zus van de wereld ♥️)