Lieve kleine kerel toch…

Lieve kleine man,

Mama schrijft deze brief omdat ik me deze dag altijd wil herinneren. Ik wil telkens kunnen terug grijpen naar het moment waarop een last van mijn schouders viel. Het moment waarop bevestigd wordt wat wij, jouw mama en papa, al altijd beseft hebben!

Jij bent anders, dat zei ik al de dag dat je geboren bent. Bij je broers en zussen kwam alles “op tijd”. Ze rolden wanneer het lukte, gingen zitten en liepen op een normaal tempo. Jij daarentegen, jij wou steeds meer vanaf dag 1. Je wou je hoofd ophouden al van in het begin. Toen dat lukte wou je eigenlijk al rollen, zo wou je liefst elke stap zo snel mogelijk nemen en er liefst eentje overslaan! Met als gevolg dat je vaak enorm overstuur was als iets niet lukte! Echt diep ongelukkig omdat je bepaalde dingen nu eenmaal nog niet kon! Eens je kon lopen ging er een wereld voor je open! Toen kon je volop op ontdekking!

En dan kwamen de eerste woordjes! Die eerste woordjes werden al heel snel zinnen en tegen de tijd dat je amper 2 was, voerde je gesprekken waar we vaak met open mond naar luisterden. Moeilijke woorden in de juiste context plaatsen was normaal voor jou! Papa en mama hebben dikwijls naar elkaar gekeken en ons afgevraagd waar je het allemaal haalde!

In de kleuterklas leek er bitter weinig aan de hand! Ze zagen wel dat knippen en lijntjes tekenen moeilijk ging maar meer was er niet.

Dan kwam het eerste leerjaar! Rekenen was je een kei in en nog steeds! Taal daarentegen is je ding niet! Lezen gaat moeizaam maar de inhoud van de tekst in je opnemen is geen probleem. Schrijven is al helemaal uit den boze. Toen we dat merkten trokken wij al vrij snel aan de alarmbel. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken want je was eigenlijk nog wel jong en je zou er wel door vallen.

Na het tweede leerjaar ben je veranderd van school. Voor het gemak maar ook omdat we het niet eens waren met hoe je opgevolgd werd. We waren amper twee maanden ver op de nieuwe school toen de juf ons vroeg of we zouden instemmen om je naar de kinesiste te laten gaan zodanig dat je fijne motoriek (je weet wel, schrijven en knippen en lijntjes trekken) verder geoefend zou worden! Eindelijk hadden we het gevoel dat er iemand was die zag dat het nodig was je te helpen.

Intussen merkten we thuis uiteraard ook andere dingen op. Je haat het om huiswerk te maken. Je kan je heel moeilijk concentreren en bent enorm snel afgeleid. Je geraakt moeilijk uit je woorden en je bent extreem gevoelig.

De kinesiste raadde aan om concentratietesten te laten uitvoeren. Mama en papa vulden verschillende vragenlijsten in, net als je juf en de kine. Je werd in de gaten gehouden in de klas en er werd je gevraagd naar je gevoelens.

Vandaag was dan de dag dat we de resultaten zouden krijgen van de testen en vragenlijsten. Alles was met elkaar vergeleken en aan de hand daarvan werd een conclusie gevormd. De belangrijkste dingen die daaruit naar voor komen, zijn, dat je enorm prestatiegericht bent (in de klas dan toch). Je wil constant alles heel goed doen en legt daarom de lat voor jezelf heel hoog, te hoog. Hierdoor heb je een enorme angst om te falen. Je bent zo bang om ook maar het kleinste foutje te maken. Je bent ook enorm zenuwachtig, je prutst aan je haar en zit geen seconde stil. Bovendien kom je gek van het lawaai in de klas.

Eenmaal thuis kan de school je gestolen worden, huiswerk maken is een drama en studeren voor een toets is nog erger. Tot op vandaag kon mama dat totaal niet plaatsen. Ik kon echt niet snappen waarom jij je huiswerk niet wil maken en waarom je niet wil studeren. Laat staan dat ik begreep hoe je punten zo goed kunnen zijn.

De mevrouw van het CLB heeft ons duidelijk gemaakt dat je niet beschikt over de mogelijkheid om je zelf structuur op te leggen, iets wat je in de klas wel krijgt doordat de juf heel kort op de bal speelt. Maar thuis heb je dat te weinig! Je moet echt geholpen worden om structuur in je huiswerk te brengen, te beginnen bij het leeghalen van je boekentas tot er alles terug instoppen op het einde.

Naast het missen van structuur is er een vermoeden van ADHD, ADD, DCD (in lichte mate omdat je grove motoriek wel goed is), hoogbegaafdheid en hypersensitiviteit. Ik zeg vermoeden want de mevrouw van het CLB is geen dokter. Zij kan geen diagnose geven. Toen die woorden vielen, leken voor mij veel puzzelstukjes ineens op zijn plaats te vallen! Woorden waar ik al vaak zelf bij stil gestaan heb maar waarbij ik vaak als reactie kreeg dat het tussen mijn oren zat en dat je er wel uit zou groeien. Tranen met tuiten heb ik gehuild vandaag. Maar het waren tranen van opluchting. Tranen omdat eindelijk, na bijna 9 jaar, iemand zei wat papa en ik al zolang vermoeden!

We kunnen verder. Afspraken maken en onderzoeken plannen! Lieve vent, als er iets is wat je niet mag vergeten: je staat er niet alleen voor! We gaan tot het uiterste om te zorgen dat de hoofdje van jou terug rust krijgt! Papa en mama zien je ongelooflijk graag!

Dikke kus,

Je mama! X

Hoera, Phebe is 14!!

De vorige mijlpaal is nog maar net achter de rug en we kunnen alweer een nieuw feestje aanstippen! Vandaag werd dochter 3 alweer 14!

Ons Phebe is een stoere madam met een ieniemienie hartje! Ze staat klaar voor iedereen, ze helpt waar ze kan waardoor ze vaak vergeet van aan zichzelf te denken! Daarnaast verdraagt ze echt geen onrecht! Ze heeft een grondige hekel aan pesten en kan absoluut niet verdragen dat er iets verkeerds gezegd wordt tegen haar of tegen iemand anders.

Voor haar verjaardag wou ze maar 1 ding doen! Ze wou naar Antwerpen om Dunkin’Donuts te bezoeken! Had ik al gezegd dat ze verslaafd is aan donuts?

Zo gezegd, zo gedaan! Samen met een vriendin, hup naar Antwerpen! Volgens de Facebookpagina zijn ze te vinden op de Meir! Na lang zoeken en rondvragen bleek er dus geen Dunkin’Donuts in Antwerpen! Gelukkig was er een goed alternatief nl. Hoeked! Een klein zaakje waar ze vierkante donuts verkopen! De lekkerste die ik ooit gegeten heb! Ons madam was in ieder geval ook enthousiast en daar doe je het toch voor!

Daarna zijn we nog gaan shoppen op de Meir! Van de ene winkel in de andere! Ze vond nog een T-shirt en wat hoesjes voor haar gsm!

Naast donuts is pizza nog zo een verslaving dus geen wonder dat dat haar keuze was als verjaardagseten!

En nu zitten we klaar om naar de voetbal te kijken! Laat ons hopen dat we winnen!

Met liefde gemaakt!

Ik ben absoluut geen keukenprinses! Ik kan wel wat Vlaamse kost op tafel toveren maar ik ben geen grote chef!

Wat ik wel kan, is bakken en dat doe ik dan ook enorm graag en met veel liefde!

Vanmiddag maakte ik een van de meest eenvoudige appeltaarten die er bestaat! En het is niet omdat het eenvoudig is dat het niet lekker is!

Wat heb je nodig?

1 ei

Een zakje vanillesuiker of 1 buisje vanille-extract

250 gram patisseriebloem

Een half zakje bakpoeder

180 ml melk

60 ml maïsolie

150 gram suiker

Enkele appels

Wat nu?

Begin met de oven voor te verwarmen op 180 graden.

Boter de bakvorm naar keuze in!

Deeg maken:

– Klop het ei samen met de vanille

– Voeg bloem, suiker en bakpoeder toe

Hierdoor krijg je een droog mengsel.

– Voeg melk bij

– Voeg de olie toe

Giet dit mengsel in de bakvorm!

– Snij de appels in partjes en schik bovenop het deeg. (Als je wil, kan je ook kleine stukjes appel aan het deeg toevoegen)

– Strooi indien gewenst nog wat suiker over het geheel.

Laat gedurende 20 minuutjes bakken in de oven! Controleer regelmatig!

Smakelijk!

18!! Dus feest!!

Ik heb lang geprobeerd om het te negeren en even lukte dat ook wel maar nu is het echt wel zo! Mijn twee, ooit zo ietsie pietsie baby’s, zijn 18! Ik heb tranen met tuiten gehuild. Mijn hoofd kan het allemaal niet vatten! Ik heb gewoon twee 18-jarige dochters! Reden genoeg voor een feestje toch?

Als je vijf kindjes hebt binnen zowat elke leeftijdscategorie, heb je ook je inspiratie al zwaar uitgebuit! We hebben wel al elk thema of alles van eten de revue zien passeren de laatste jaren.

Dit keer kozen we als thema zwart/goud! Voor het eten gingen we voor koude groentjes met verschillende soorten stokbrood en kip! We kozen voor buffetvorm dus kon iedereen naar hartelust scheppen!

Als dessert bakte ik een appeltaart een frambozen/mascarpone taart en appelflappen. Daarnaast was er ook ijs en pana cotta met rode vruchten. (Vraag me gerust naar de receptjes!)

Aangezien er niets overbleef, veronderstel ik dat het goed was!

Nog een paar sfeerbeeldjes hieronder!

Een ontbrekend puzzelstukje!

Ik hoef absoluut geen medelijden met wat ik hier ga uitleggen. Ik hoop misschien wat tips te krijgen hoe ik de situatie kan veranderen!

Ik schreef eerder al dat ik lange tijd met mezelf in de knoop lag en dat ik na lang nadenken een paar knopen doorhakte die best fijn voelden. Dat is nog steeds zo. Toch knaagt er nog steeds iets.

Noem het een vleugje jaloezie, noem het een gezond verlangen of noem het zoals je wil! Het gaat over het volgende.

Ik zie heel vaak op Facebook of Instagram of andere sociale media kanalen hele leuke foto’s verschijnen van mama’s die met elkaar afspreken en de leukste dingen samen doen! Ze gaan op weekend of gaan een namiddagje shoppen. Zonder man en kroost wel te verstaan.

Wel ik doe dat niet. Ik ga niet op weekend, ik ga geen middagje shoppen met vriendinnen!

Waarom? Omdat het voor mij voelt alsof ik geen vriendinnen heb! Toch niet in die mate dat we dus een heel weekend samen zouden spenderen. Er is niet zo iemand waar ik binnen spring als ik super nieuws heb of om gewoon even te roddelen! Er is niet zo iemand met wie ik mijn diepste gevoelens deel.

Ooit was ze er wel hoor, de BFF. Maar je groeit uit elkaar, krijgt kindjes, verhuist en nog vele andere redenen.

Ik heb lang gedacht dat ik ooit wel opnieuw een vriendenkring zou opbouwen. Ergens is dat uiteraard wel zo maar er ontbreekt dat tikkeltje meer!

Het ligt voor een stukje aan mezelf! Ik heb enorm veel moeite om mensen te vertrouwen. Veel te vaak teleurgesteld geweest, te vaak belogen! Ik kan niet goed overweg met al de schijnheiligheid in de wereld. Mensen die vriendelijk zijn in je gezicht maar achter je rug de lelijkste verhalen vertellen die hoegenaamd niet waar zijn.

Dat maakt het natuurlijk niet eenvoudiger!

Zijn er mama’s die dit herkennen? Of zijn er mama’s die er op uit trekken met de bende en die tips hebben? Shoot!

Laat het mij gerust hieronder weten!

Ik beloof trouwens plechtig dat de volgende post een heel pak positiever zal zijn! Er zit namelijk een verjaardagsfeestje aan te komen voor onze 18jarige twins!!