Moederdag zonder mijn mama …

Mijn mama en ik, wij hadden nooit een sterke band. We trokken regelmatig samen de stad in toen ik een tiener was of we gingen iets eten maar er was nooit die klik die ik heb met mijn kinderen.

Mama en papa gingen uit elkaar toen ik 6 was, net na mijn Eerste Communie. Ik bleef bij papa. Ik heb het nooit gesnapt. Nooit begrepen waarom ze me niet meenam! Begrijp me niet verkeerd, ik was heel gelukkig bij papa. Alleen klopte het plaatje niet voor mij. Zelf zei ze altijd dat het beter was dat ik bij mijn vriendinnen bleef ipv te verhuizen naar Wallonië om daar dan een nieuwe taal te moeten leren. Tot op de dag van vandaag voelt het nog steeds niet juist!

Elf jaar geleden terwijl we op vakantie waren, kreeg ik plots een telefoontje van mijn stiefpapa (waar ze intussen ook van weg was). Hij vertelde heel kort dat mama gestorven was. Ze was gevonden in de zetel waarschijnlijk al een aantal dagen overleden. De eerste momenten besefte ik niet goed wat er net verteld was. Daarna kwam er een groot verdriet maar eenmaal gekalmeerd voelde ik eigenlijk niets meer. Veel veranderde er eigenlijk niet. Ik hoorde haar de laatste jaren sporadisch nog eens aan de telefoon maar daar hield het op. Ik had altijd het gevoel dat alles van mijn kant kwam en dat kwetste.

De laatste jaren heb ik het echter moeilijk, vind ik het lastig dat ik nooit antwoord gekregen heb op de vele vragen die ik had en nog steeds heb. Maar wat ik het lastigste vind, is dat ze haar kleinkinderen nooit heeft zien opgroeien. Dat ik nooit elke nieuwe stap in hun leven heb kunnen delen met MIJN mama.

Lieve mama,

Fijne Moederdag hierboven! Ik hoop dat je van hierboven trots bent op wie ik geworden ben, dat je kan zien wat je kleinkinderen allemaal uitspoken maar vooral hoop ik dat je rust hebt! Ik mis je! ❤️

Veel liefs, Sofie

Een ontbrekend puzzelstukje!

Ik hoef absoluut geen medelijden met wat ik hier ga uitleggen. Ik hoop misschien wat tips te krijgen hoe ik de situatie kan veranderen!

Ik schreef eerder al dat ik lange tijd met mezelf in de knoop lag en dat ik na lang nadenken een paar knopen doorhakte die best fijn voelden. Dat is nog steeds zo. Toch knaagt er nog steeds iets.

Noem het een vleugje jaloezie, noem het een gezond verlangen of noem het zoals je wil! Het gaat over het volgende.

Ik zie heel vaak op Facebook of Instagram of andere sociale media kanalen hele leuke foto’s verschijnen van mama’s die met elkaar afspreken en de leukste dingen samen doen! Ze gaan op weekend of gaan een namiddagje shoppen. Zonder man en kroost wel te verstaan.

Wel ik doe dat niet. Ik ga niet op weekend, ik ga geen middagje shoppen met vriendinnen!

Waarom? Omdat het voor mij voelt alsof ik geen vriendinnen heb! Toch niet in die mate dat we dus een heel weekend samen zouden spenderen. Er is niet zo iemand waar ik binnen spring als ik super nieuws heb of om gewoon even te roddelen! Er is niet zo iemand met wie ik mijn diepste gevoelens deel.

Ooit was ze er wel hoor, de BFF. Maar je groeit uit elkaar, krijgt kindjes, verhuist en nog vele andere redenen.

Ik heb lang gedacht dat ik ooit wel opnieuw een vriendenkring zou opbouwen. Ergens is dat uiteraard wel zo maar er ontbreekt dat tikkeltje meer!

Het ligt voor een stukje aan mezelf! Ik heb enorm veel moeite om mensen te vertrouwen. Veel te vaak teleurgesteld geweest, te vaak belogen! Ik kan niet goed overweg met al de schijnheiligheid in de wereld. Mensen die vriendelijk zijn in je gezicht maar achter je rug de lelijkste verhalen vertellen die hoegenaamd niet waar zijn.

Dat maakt het natuurlijk niet eenvoudiger!

Zijn er mama’s die dit herkennen? Of zijn er mama’s die er op uit trekken met de bende en die tips hebben? Shoot!

Laat het mij gerust hieronder weten!

Ik beloof trouwens plechtig dat de volgende post een heel pak positiever zal zijn! Er zit namelijk een verjaardagsfeestje aan te komen voor onze 18jarige twins!!