13 en moe!

Een aantal maanden geleden klonk het hier ineens: mama, ik ben moe. Woorden gesproken door mijn 13 jarige spring-int-veld die normaal met een simpele vingerknip uit zijn bed te krijgen is. Een puber die niet overdreven graag naar school gaat maar wel geniet van alles wat op zijn pad komt, van buiten spelen en van zijn hobby.

We dachten aanvankelijk dat er wat zat te broeden maar eigenlijk zagen we na een paar dagen niets speciaal behalve dan dat hij bijna 20 uur op een dag in zijn bed lag en daarvan een dikke 15 uur sliep. Dan maar naar de dokter ermee. Een grondig onderzoek en wat bloed prikken later leerde ons dat er op dat gebied helemaal niets aan de hand was. Rusten bleek toen de boodschap. Maar een aantal dagen later hing hier nog steeds een slappe vod in de zetel dus gingen we opnieuw naar de huisarts.

Die vroeg nog een aantal bijkomende onderzoeken in het bloed aan maar ook die draaiden uit op niets. Maar wij maakten ons wel steeds meer zorgen en maakten uiteindelijk een afspraak bij de kinderarts. Daar opnieuw heel ons verhaal gedaan en de pediater kon alleen maar vertellen dat zij exact hetzelfde zou onderzocht hebben en dat er echt geen reden tot paniek was.

Ondertussen was het ons wel al opgevallen dat die tiener de laatste maanden wel enorm gegroeid was. Dus ik zocht even de resultaten op van het laatste CLB bezoek en toen de dokter hem mat bleek dat hij maar liefst 15 cm gegroeid is hat laatste jaar. Die enorme spurt verklaarde ineens zijn enorme vermoeidheid. We kregen een verwijsbrief mee voor kinesitherapie en de dokter liet hem maar halve dagen naar school gaan zodat hij voldoende rust kon nemen. Ook een afspraak bij de kindercardioloog leverde niets op. Alles bleek in orde met zijn hart maar op 1 week tijd was hij opnieuw 2 cm gegroeid.

Na de eerste beurt bij de kinesist werd al snel duidelijk dat dat niet de oplossing zou zijn voor het probleem. Zijn spieren kunnen namelijk de groei van zijn botten niet volgen waardoor elke aanraking enorm veel pijn doet.

Na de krokusvakantie besloten we dat hij toch terug volle dagen naar school kon gaan. Hij was in ieder geval niet meer zo moe en had wel een hoop in te halen voor de examens die eraan kwamen. Een juiste maar tegelijkertijd zo foute beslissing. Hij heeft zo zijn best gedaan om er iets van te maken, van die examens maar het was lastig. Zowel de leerstof als de vermoeidheid hebben serieus parten gespeeld.

Na de paasvakantie toch opnieuw volledige dagen naar school maar intussen zijn we weer bij af. Hij is moe, echt futloos en nog eens ziek ook. Na lang overleg met de huisarts deze morgen hebben we ervoor gekozen om weer voor halve dagen school te gaan. Gelukkig volgt de school hierin en gaan we goede afspraken maken wanneer hij best op school is. Daarbovenop neemt hij ’s morgens extra vitaminen en’ s avonds een oplosmiddel met extra melkproducten. Vandaag zijn we ook gestart met fortimel, een soort van extra shake, alles om hem zoveel mogelijk goede voedingsstoffen doen binnen te krijgen. Hij is nog steeds een enorm beperkte eter. En geloof mij, het is echt niet evident om een tiener, die overtuigd is van iets niet te lusten, andere dingen te doen eten dan die die hij lust.

Ook zijn hobby wordt voorlopig op een laag pitje gezet dus elk weekend gaan racen of op weekend gaan om wedstrijden te rijden, zit er voorlopig even niet in!

Ik hoop nu vooral dat hij zich toch snel wat beter voelt en dat hij zijn schooljaar tot een goed einde kan brengen. Want hij koos vorige week de richting die hij wil uitgaan en ik wil zo graag dat hij daar in slaagt!

Ik hou jullie op de hoogte!

Liefs, Sofie x

Vijf redenen om Zoutelande te bezoeken!

Dan denk je waarschijnlijk, amai, 5 redenen maar? Zoutelande is niet zo groot dus ik heb niet veel overredingskracht nodig om jullie te overtuigen!

1. Zalig wandelen

Een klein dorpje met smalle straatjes om door te kuieren, winkeltjes, supermarkten,.. Alles wat je nodig hebt om je dag door te komen!

2. Cultuur

In het midden van het dorp staat een charmant kerkje. Prachtig langs de buitenkant, jammer genoeg zijn we niet binnen geweest aangezien het al vrij laat op de avond was toen we daar waren.

Er staat een authentieke molen die geen meel meer produceert maar dat maakt het niet minder mooi! Rond de molen zitten diertjes en een speelpleintje en een mini-skatepark maken het af.

Op de dijk staat ook een monument ter ere van degenen die de marathon van Zeeland gelopen hebben. Hun namen staan verwerkt in de grond.

Voor wie in to fauna is, krijgt ook wat uitleg over de vogels en vissen die je kan vinden in de omgeving!

3. Zee en strand

Het strand en de zee zijn een dik pluspunt. Het is er rustig en je kan op verschillende plaatsen iets gaan drinken of eten in een van de strandbars. Waar trouwens ook dieren toegelaten zijn.

4. Food everywhere

Je kan er niet naast kijken. Er zijn ontelbare mogelijkheden om lekker te eten in Zoutelande. Van pizzeria’s over snackbars en visrestaurantjes, voor elk wat wils!

5. Vakantiewoningen

In het volledige dorp kan je vakantiewoningen huren! Rechtstreeks via de eigenaars of via een verhuurkantoor. Overal vond je bordjes met aanbiedingen. Super dus voor wie er zijn vakantie wil doorbrengen! Ikzelf zou het niet kunnen maar ik ben dan ook niet de persoon om hele dagen aan het strand te zitten! Voor wie echter geniet van de rust en van de zee, is dit echt een schitterende plek!

Hopelijk heb ik jullie overtuigd!

Liefs, Sofie x

Voor het eerst skiën.

Toen Phebe een aantal maanden geleden thuiskwam met de mededeling dat ze dit jaar gingen skiën met school, wist ik niet goed wat ik moest denken. Aangezien het geen verplichte reis was, werd het toch even naar ons achterhoofd verbannen. Eerlijk? Hier heeft nog nooit iemand op de latten gestaan en de meeste van mijn kinderen zijn al even lomp als hun moeder dus misschien was het toch geen goed idee. Maar je kent het wel, het ene vriendinnetje gaat, het andere ook en eigenlijk wou ze het toch wel heel graag gaan doen! Dus betaalde deze mama een skireisje voor de dochter.

Uiteindelijk was het vorige week zover, Zuid-Tirol riep al een paar weken keihard haar naam en aangezien haar examens vrij vlot verliepen was ze met geen stokken te houden. Haar ski-kledij kochten we bij Decathlon voor een appel en een ei. Ik wou daar nu ook weer niet te veel geld aan hangen. Ze ging tenslotte maar voor vier dagen. Maar ook al was het spotgoedkoop, de broek en de vest zijn van meer dan degelijke kwaliteit en hebben haar goed warm gehouden.

Ik geef toe dat ik haar met een bang hartje liet vertrekken. Niet omdat ik ze niet kan loslaten maar ze moest maar eens vallen. Die vier dagen hebben nog nooit zo lang geduurd. Gelukkig hebben we zoiets als gsm’s en kon ik elke avond eens diep zuchten als ze een sms’je stuurde dat alles oké was. Mama zijn, het doet toch iets met een mens!

Uiteraard heeft ze de tijd van haar leven gehad. Wie gaat nu niet eens graag in een onesie skiën en daarna naar de après-ski. Een van haar eerste vragen toen ze terug thuiskwam was : “Mag ik volgend jaar terug?”

Naar het schijnt is het iets van, eens je de microbe te pakken hebt…

Liefs, Sofie

Een raveparty? Say what?

Vergeet Werchter, Pukkelpop en al die andere hippe festivals! De Raveparty van Maison Slash is the place to be voor elke ouder die zijn kids meesleurt naar coole events!

Wat is dat nu dat raven?

Wel een magische combinatie van dansen op de laatste hits gemixt met gouwe ouwe voor de mama’s en de papa’s (hoera voor Dj 5napback), eten, schminken, tattoos, schilderen en tegen de muur geplakt worden! Want hey, welke ouder wil zijn kind nu eens niet tegen de muur plakken?

Al maanden keken we er naar uit! Legendarisch, onvergetelijk waren maar een paar superlatieven die de ronde deden! Dus wilden we wel eens kijken wat er nu allemaal van aan was! Tickets zaten al een tijdje in mijn mailbox toen plots het nieuws kwam dat de Kompass Club waar al dat geweldigs zou doorgaan, met onmiddellijke ingang gesloten werd. Nee toch?

Al snel werd duidelijk dat het topteam achter Maison Slash niet bij de pakken bleef zitten en op zoek ging achter een nieuwe locatie. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik zuchtte toen dat Vilvoorde bleek te zijn! Gent ligt nu net iets dichter bij huis. Maar ook daarvoor werd een oplossing in onze schoot geworpen! Een heuse partybus reed ons tot bijna aan de voordeur van de Kruitfabriek in Vilvoorde.

En echt, als je al wilde dromen had over die vette party, droom bigger! Een mega aangeklede fuifzaal, hippe eetstandjes (geef toe je hebt altijd al ketchup op je hotdog willen spuiten met een pistool!) en een Range Rover om op te kleuren!

Ik denk dat in dit geval foto’s meer zeggen dan 1000 woorden! Dus geniet vooral mee van onze partynamiddag!

Bedankt Maison Slash voor de fantastische namiddag!

Op de hoogte blijven van hun coole activiteiten? Klik hier.

Lieve kleine kerel toch.. (Update)

Een tijdje geleden kon je hier lezen dat we met onze mini-man tegen een aantal probleempjes opboksten. We hebben in tussentijd niet stilgezeten alleen wist ik niet zo goed wat ik moest schrijven tijdens deze “wachtperiode”.

Nu heb ik even de moed gevonden om in mijn pen te kruipen en wat gedachten en gevoelens van mij af te schrijven. En ik ga niet rond de pot draaien, het waren helse weken voor ons gezin. Wie me kent en me de afgelopen weken zag, zal waarschijnlijk denken: “Ale jong, daar heb ik niets van gezien!” Ik kan dan ook perfect alles verbergen naar de buitenwereld toe. Vorige week resulteerde dat dan ook in een mentale crash en een fameuze maagontsteking. Ik wist niet eens dat mijn maag zoveel pijn kon doen. Die maag miserie is intussen van de baan alleen ben ik nu de laatste dagen enorm draaierig alsof ik constant dronken rondloop. Ik denk dat ik een van dezer dagen de dokter nog maar eens een bezoekje breng.

IMG_0921

Goed, om op de mini-man terug te komen. De eerste schoolweken waren op zijn zachtst uitgedrukt pittig. Terug in het schoolritme komen, was een enorme uitdaging. Na een paar dagen lag hij dan ook compleet uitgeteld op de zetel. Gelukkig kregen we direct hulp van school en CLB en was het begrip heel groot. Hij is een aantal keer met de directeur gaan praten en dat lijkt wel een schot in de roos. Het feit dat hij weet dat hij naast ons ook steeds bij hem terecht kan, doet hem duidelijk goed!

Wat niet wil zeggen dat alles nu op wieltjes loopt hier. Herinner je je nog het huiswerkdrama van verleden schooljaar? Wel, guess what? It is back, Stronger than ever! Juist ja! Van “agenda vergeten” tot “geen zin” of “huiswerkmap niet mee”, er is geen enkel excuus dat we nog niet gehoord hebben. Dat huiswerk niet willen maken, is niet omdat hij het niet kan ofzo maar het is gewoon te veel op het einde van de dag! Een hele dag geconcentreerd volgen in de klas, eist hier ’s avonds echt zijn tol. Zijn hoofdje kan dat nu eenmaal niet aan!

Structuur is dan ook essentieel geworden bij ons. We willen het hem gemakkelijk mogelijk maken dus hebben we zowat alle manieren gebruikt die we konden bedenken om hem die structuur ook aan te bieden. De meesten hebben echter gefaald.Over waarom ze faalden heb ik echter geen idee. Een aantal weken geleden zag ik bij een collega-blogger de “scrum-methode” passeren. Iets wat eigenlijk niet gebruikt wordt thuis maar in bedrijven om werknemers te stimuleren. Met veel opzoekwerk heb ik wel een en ander voor mekaar gekregen. Ik schrijf hier wel nog een aparte blog over. In essentie komt het er op naar dat er dagelijks taken aan de koelkast hangen. Wanneer die taak gedaan is, mag die verwijderd worden. Deze methode lijkt tot nu toe het beste te werken hoewel er af en toe een kaartje bij een broer of zus belandt of het kaartje wordt weg gehaald wanneer dat nog niet mag.

Naast deze kleine aanpassingen thuis is mini-man intussen onder de NMR geweest, om uit te sluiten dat er toch niets aan de hand is met zijn hersenen. Ook dit was een hele beproeving om te doen. Vijftien minuten stilliggen voor een kind is al een hele opgave, laat staan voor die van ons! Het stil liggen op zich, vond hij nog meevallen maar zijn hoofd dat moest vastliggen in een “kooitje” heeft een enorme indruk nagelaten. De resultaten waren gelukkig goed maar dat wil wel zeggen dat we onze zoektocht naar oplossingen moeten verder zetten! Als we die ooit gaan vinden…

 

Dikke kus, Sofie X

Opvoeden tussen de soep en de patatten!

De laatste tijd sta ik meer en meer stil bij de opvoeding die mijn kinderen krijgen. Iedereen wil toch weten of hij/zij goed bezig is en op welk vlak verbetering mogelijk is.

De eerste jaren was ik trouwens alleen maar bezig met overleven, me erdoor sleuren, zo goed mogelijk voor de kinderen uiteraard. Want geef toe, op je 18de ben je zelf nog een kind, wel eentje die op slag volwassen geworden is, eentje die direct met beide voeten in de echte wereld staat!

Ik denk trouwens dat het zo een beetje standaard is dat je een deel van de opvoeding die je thuis gekregen hebt, combineert met wat je zelf anders wil zien. Maar wat houdt dat dan precies in? Wat wil je nu precies wel doorgeven aan je kinderen en wat niet?

Ik was er naast overleven al heel snel van overtuigd dat beleefdheid en respect hele grote waarden zijn. En daar hou ik mij nog steeds aan. Mijn haren gaan rechtstaan bij kinderen die niet meer weten wat “dankjewel” nu weer precies betekent.

Dat gezegd zijnd, heb ik mij nooit afgevraagd hoe ik een bepaalde situatie zou aanpakken als die zich voordeed. Ik zie wel wat er gebeurt en sta dus nog regelmatig met mijn mond vol tanden als ik hier een of ander antwoord krijg. Want hoewel die beleefdheid en dat respect er hier ingehamerd zit, loopt het hier ook vaak anders dan ik zou willen! Om maar te zeggen dat die “perfecte opvoeding” (als die al bestaat) hier dus soms ook ver te zoeken is. Ja, ik roep soms tegen mijn bengels. Tuurlijk word ik wel eens boos. Vaak heb ik daar later spijt van!

Maakt mij dit nu een slechte of een mindere mama? Helemaal niet, verre van zelfs! Leren moeten we, uit het positieve én uit het negatieve!

Wat we hier heel belangrijk vinden, is dat de kinderen met alles naar huis kunnen komen en dat elk onderwerp bespreekbaar is. Zo hebben de oudsten bv ook geen uur om thuis te komen als ze uitgaan. Gewoon omdat we weten dat ze zich gedragen en dat ze uit zichzelf op een deftig uur naar huis komen. Waarom zouden we het onszelf dan moeilijk maken? Nu ze naar de hogeschool gaan (ze zitten niet op kot), zijn ze ook een pak minder thuis. Ik verlang enkel van hen dat ik weet wanneer ze thuis eten (en slapen) zodanig dat ik hier niet met mijn eten sta of zoals vorige week, geen eten voorzien heb. (Er zat gelukkig nog wat in de diepvries ;-).)

We proberen ook op zoveel mogelijk ja te zeggen, het moet uiteraard haalbaar blijven hè. En als iets niet lukt, zullen ze daar een deftige uitleg voor krijgen! Wil dat nu zeggen dat mijn kinderen rotverwende nesten zijn? Vergeet dat dus maar!

Ik heb van thuis uit meegekregen dat het noodzakelijke thuis aanwezige is maar willen ze net dat extraatje? Dan zullen ze ervoor moeten werken! De oudste twee hebben zo al jaren weekendwerk en een vakantiejob. Nummertje drie kan niet wachten om te mogen gaan werken. Iets met dan zelf het Kruidvat te kunnen leeg kopen! En de jongens, wel die kunnen klusjes doen! Een beetje zelfstandigheid en kennis van hoe het er in de echte wereld aan toe gaat, kan geen kwaad toch?!

Misschien nog 1 ding! En ik denk dat dat hier onze sterkste troef is! Zorg dat je met je partner op 1 lijn zit! Nee is nee! Dus papa zegt dan ook echt wel nee!

Denk jij nog tips te hebben voor mij, vertel ze mij! Want ook al heb ik twee volwassen dochters, ik leer nog dagelijks bij!

Dikke kus, Sofie!

(Met dank aan de liefste zus van de wereld ♥️)